(1)
نيايش توبه خواهان

بارالها!

گناهانم لباس خوارى بر تنم كرده است،

و دورى از تو، درماندگى را آرايشم شده است.

و افزونى لجن گناهانم، ماهىِ دلم را ميرانده است.

اى نـهايـت آرزويم!

اى زيباتـرين مطلوبم!

اى تنـها پاسخـگويم!

... و اى محبوب دلم!

ماهىِ دلم را با جريانِ زلالِ توبه پذيرت، زنده گردان.

به عزّتت سوگند، كه جز تو، براى گناهان خويش بخشنده اى نمىيابم.

و شكستگى خويش را جز تو پيوندى نمىبينم.

من اينك با بالهاى تواضع، به بارگاه تو بازگشته ام،

و پيشانى خشوع و خوارى خويش بر درگاه قدرتت نهاده ام.

اگر از در رحمت خويش برانىام،

به كدامين در پناهنده شوم؟

و اگر از قلّه رأفتت فرو افكنىام،

به كدامين دامنه بگريزم؟

.. كه صد افسوس از خجلت و رسوايىام،

.. و هزار افغان از توشه راهم.

اى بزرگ بخشاينده گناهان بزرگ!

و اى به هم آورنده و پيوندزننده استخوانهاى شكسته!

از عظيمِ گناهانم، هلاك كننده هايش را ببخشاى،

و از قبيحِ رازهايم، رسواكننده هايش را بپوشان،

و مرا در گرماى حضور قيامت از خنك گواراى عفو خويش بنوشان.

خداوندا!

بلند پرده زيباى گذشتت را بر چشمان گنهكار خسته ام دريغ مكن.

خدايا????!

مر گناهانم را سايه روشن رحمتت بيار،

و مر عيوبم را ابر پربار رأفتت ببار.

خداى من!

آيا بنده فرارى، جز به سوى مولاى خويش برمىگردد؟

و از خشم كيفربار او جز در كنار او پناه مىگيرد؟

معبود من!

اگر درِ ورود به بارگاه توبه ات، پيشمانى است...

.. به عزّتت سوگند، كه من به اين در آويخته ام،

و اگر استغفار از گناه، تيشه اى مر ريشه گناهان راست،

اين تيشه استغفار من!

حق خشنودى از آن تو است؛

تويى كه با باران رحمتت غبار گناهان را از صفحه دل مىشويى.

خدايا!

به قدرتت، كه به سويم چشم بگردان،

و با ابر بردبارىات بر بيكران دشت گناهانم بگذر،

و به رغم آنچه فقط تو مىدانى، بر سرم دست مدارا بكش.

معبود من!

تويى كه بندگانت را به بارگاه عفوت درى گشودى،

و توبه اش ناميدى،

و فرياد زدى كه:

هلا مردمان! به سوى من آييد، آمدنى نادمانه و عاشقانه.

پس چيست عذر آن كه در را گشاده بيند و آرام و قرار بگيرد؟

خداى من!

اگر گناه از جانب بنده زشت است، عفو كه از سوى تو زيباست.

معبودم!

من اولين عصيانگر تو نيستم كه بر او بخشيدى،

و در سايه ابر احسانت بر او باريدى.

اى دريابنده درمـانـدگان!

اى دردسوز دردمـندان!

اى بزرگ نيك پردازان!

اى داننده هر چه نـهان!

و اى زيبا پوشاننده هر آشكار و پنهان!

تو را ميانجى گناهان خويش و كرم وجود خودت گزيدم،

و از ميان هر آن چه هست، براى ورود به درگاه رحمتت تو را اختيار كردم.

خدايا!

دعاى مرا استجابت كن،

ريشه نهال آرزوى مرا مسوزان،

بازگشت مرا بپذير،

و رسوايى مرا بپوشان.

اى پذيرنده ترين پذيرندگان!

اى پوشنده ترين رازپوشان!

اى مهر گسترترين مهربانان!



التماس دعا
  
نویسنده : میثم ; ساعت ٩:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۱/٥/۱٢
تگ ها :