هو الله العلي

يك سينه شقايق بهشتي
علي اصغر شعردوست
آواي زينب(س) در گذرگاه هاي تاريخ
. . . و گويند در اين روز ـ اربعين ـ كاروان دلسوختگان به كاروانسالاري حماسه سراي بزرگ عاشورا زينب(س) از شام به مسلخ نينوا بازگشت تا اين نمايش آسماني در تاريخ جاودان بماند.
نهضت خونين حضرت اباعبدالله الحسين(ع) در كربلا، بذري بود كه درصحراي آتش زده به زمين افشانده شد و با خون برگزيدگان امت حضرت ختمي مرتبت محمدبن عبدالله(ص) آبياري شد. اما آنچه اين بذر در خاك و خون نشانده را به ثمر رساند، پيامي بود كه رسول بزرگ انقلاب امام حسين(ع) به گوش جهانيان رساند و آن كلام خون فشان زينب(س) بود كه از كلمه شمشير ساخت و زمان را بدان فتح كرد.
دشمن سرمست از پيروزي، فرزندان پيامبر را در كوي و برزن سرزمينهاي اسلامي به اسارت مي برد و فرزندان ابوسفيان، شكستي را كه رسول وحي به پدران آنها وارد كرده بود بدين وسيله جبران مي كردند؛ آبي بر زخم كهن
مي ريختند تا شعله هاي درد آن را كه ديرزماني بود در جانشان شعله مي كشيد فرو نشانند. به زعم فرزندان ابوسفيان، عاشورا و فاجعه اي كه به دست نوادگان هند جگرخوار رخ نمود، جبران شكستي بود كه متحمل شده بودند.
اما زينب كبري(س) كه در خانهٌ علي(ع) و در هواي وحي باليده بود، پرچم نهضت محمد(ص) و علي و حسين (عليهماالسلام) را دوباره بر دوش گرفت. خيل دوستداران و فرزندان رسول به هركجا قدم نهاد، با كلام، از كيانِ نهضت محمد(ص) و علي(ع) و حسين(ع) دفاع كرد و پردهٌ نفاق، دورويي و تزوير را دريد؛ چهرهٌ كريه و مخوف حكومت بني اميه را به همگان شناساند و به نهضت عليه مخالفان بني اميه شتابي دوچندان بخشيد.
اربعين حسيني يادآور حماسهٌ زينب كبري(س) است، آنجا كه كلمه به هيات شمشير درمي آيد؛ آواي زينب(س) در مجلس يزيد و گذرگاههاي سرزمين شام خاطرهٌ كلام علي(ع) را دوباره در خاطره زنده كرد. مردم از اين فاجعهٌ عظيم درس گرفتند و كلام زينب(س) رسالت خون حسين(ع) را آن چنان كه شايسته و بايسته بود گزارد.
تاريخ مشحون از حوادث و رويدادهاي بزرگي است كه هركدام آثار شگرفي از خود به يادگار نهادند. اين تأثيرات چه خوب و چه بد، جايگاه خود را در تاريخ باز كرده و ماندگار شدند. اما كمتر رويدادي در تاريخ وجود دارد كه آيندگان سالگشت آن رويداد را براي هميشه زنده نگه دارند. آن هم نه به سبك تشريفات سياسي و يا تنها ذكري در تقويم هاي سالنامه اي، بلكه در دل ها و در پيوند عاطفه ها.
بي ترديد، هيچ واقعه اي در تاريخ، مثل واقعهٌ جانسوز كربلا يادمان ندارد يادماني كه در طي قرون از دل مردم جوشيده و همين نيز سبب جاودانگي آن است. برگزاري مراسم يادمان اين واقعه از آغاز تا اكنون، در هر زمان و شرايطي، آشكارا و پنهان، بي وقفه ادامه داشته است. در روزگاران مختلف نويسندگان نوشته اند، شعرا سروده اند و محققان از زاويه هاي گوناگون به آن نگاه كرده اند. اما آن چه اين رويداد مقدس تاريخي را از ديگر رويدادهاي بزرگ متمايز مي كند، اين است كه با وجود گفتارها و نوشتارهاي فراوان، نه تنها به كهنگي و يكنواختي نگراييده كه عظمتش روزافزون شده و در هر عصري انديشمندان و اديبان، افق هاي تازه اي را فراراه دوستداران امام حسين(ع) گشوده اند و هدف هاي ارزشمندي را نسبت به درك خود ارائه داده اند. به قول متفكري: روز حسين(ع) روزي است كه گذشت زمان و قرون هرگز آن را از ياد نخواهند برد .
و به راستي چرا در ميان اهل بيت، تنها در اربعين شهادت اين فضيلت خواه بزرگ به سوگ مي نشينيم؟ آن چه سبب مي شود امام حسين(ع) بيشتر در خانهٌ چشم مشتاقان بنشيند، حركت آسماني حضرت است كه بيش از ديگر معصومين، تماشاگران خود را مجذوب و شيدا مي كند. تماشاگراني كه منحصر به همان عصر كربلا نبودند. نمايشنامهٌ آسماني عاشورا، تماشاخانه اي دارد كه آيندگان و نسل هاي همهٌ اعصار تماشاچي آن خواهند بود و از آن براي فراگيري فريادخواهي و پويايي كمال روح انساني خود الگوبرداري مي كنند. چرا كه نبرد آن روز، نبرد فرد با فرد نبود، نبرد گسترش اراضي نبود، نبرد براي تصاحب لذت هاي زميني نبود، جنگي بود ميان حق و باطل، خير و شر، زشت و زيبا، انسان و شيطان.
و آن امام نازنيني كه آب نهاد و تشنگي برگزيد و كنج عافيت بخشيدو گرفتاري و شهادت طلبيد، جز به خاطر حق نبود كه او خود در واپسين لحظه هاي رفتن به مسلخ عشق فرياد برآورد: اكنون فرو آمده آنچه مي بينيد و دنيا دگرگون و زشت و ناخوش شده و خوبي هايش پشت كرده و زندگيش رفته و چيزي به جا نمانده، مگر اندك آبي كه در ته جام باشد و عيش پستي كه مثل چراگاه بدعاقبت پايانش وخيم باشد. آيا نمي بينيد حق را كه به آن عمل نمي شود؟ بايد مؤمن ديدار خدا رابرگزيند. چه من مرگ را جز شهادت و زندگي با اين ستمكاران را جز ملامت نمي بينم.
و اين نمايش خونين - نبرد حق و باطل ـ از هنگام نافرماني شيطان ادامه داشته و در عاشورا به قلهٌ خود رسيد كه اين نبرد پايان ناپذير است و شرح كمال خواهي حسين(ع) سيري ناپذير. هركس در حد توان و لياقت خود از آن توشه اي برمي گيرد تا بر ارتفاع روح خود بيفزايد.
سخن گفتن از اباعبدالله الحسين(ع) تعريف كمال روح انساني است و تحقير تلبيس هاي ابليس كه تاريخ هميشه پربوده و خواهد بود و قيام كربلا، چراغي است فراراه بشريت در گمراهي هاي ظلمت زده زندگي و تا جهان از يزيد تهي نشود، قيام حسين(ع) با جلوه هاي گوناگون ادامه دارد
  
نویسنده : میثم ; ساعت ٩:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۱/٥/۱٢
تگ ها :