خداوندا! خودم را به خودم بشناسان، كه فضاحت و
شناعتى فوق آن نيست كه شخص، خود را نشناخته باشد و
انشاءاللّه تعالى مواظب به تهجد و برخاستن سحر و اشتغال به
نافله ليل با كمال حضور و اقبال و اشتغال به تعقيب و
قرائت قرآن تا طلوع آفتاب و انشاءاللّه هفتاد يا صد مرتبه
استغفار را صباحاً و مساءً ]= هر صبح و شام [ترك ننمايد و
صد مرتبه تهليل (لا إِلَهَ إِلاَّ اللّهُ كذلك) و
اذكار معهوده «سُبْحَانَ اللّهِ الْعَظيم وَ بِحَمْدِهِ
أَسْتَغْفِرُ اللّه» لااقل ده مرتبه در صبح و شام و كذلك «لا اله
الا اللّه و حده لا شريك له الى آخر ]لا إِلَهَ إِلاَّ
اللّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ
الْحَمْدُ، يُحْيى و يُميتُ وَ يُميتُ وَ يُحْيى وَ هُوَ حَىٌّ
لا يَمُوتُ، بِيَدِهِ الْخَيْرِ و هو على كلّ شَىء
قَديرٌ [و رب اعوذ بك الخ ]رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ
هَمَزَاتِ الشَّيَاطينِ وَ أَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ
يَحْضُرُونِ[ و اشهد ان لا اله الاّ اللّه وحده لا شريك له الى
آخر ]أشْهَدُأَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللّهُ وَحْدَهُ لا
شَريكَ لَهُ إِلَهاً وَاحِداً أَحَداً صَمَداً لَمْ
يَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَ لا وَلَداً[ و استغفارات منقوله از
سيدبن طاووس رضوان اللّه عليه ]أَللَّهُمَّ أَنْتَ رَبّى
لا شَريكَ لَكَ، أَصْبَحْنَا وَ أَصْبَحَ الْمُلْكُ
لِلّهِ[ و صلوات كبيره «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى الْمُصْطَفى
مُحَمَّد وَ الْمُرْتَضى عَلِىٍّ الخ و انشاءاللّه تعالى در
هر شب جمعه صد مرتبه سوره يقدر را مواظبت نموده و اهم
از همه امور مزبور، اينكه در تمام اوقات لي و نهاراً،
نوماً و يقظة ]= خواب و بيدارى[ در همه احوال و در جميع
حركات و سكنات حضرت حق جل و علا را حاضر و ناظر دانسته،
به قِسْمى ]=گونهاى[ كه اگر ممكن شود آنى و طَرْفَةُ
الْعَيْنى ]=يك چشم بر هم زدن[ از حضور آن حضرت جلّ سلطانه
غافل نشود و اين روسياه را هم در جميع احوال فراموش
نفرمايد و اين مضمون را مسألت نمايد:ما را ز جام باده گلگون
خراب كنزان پيشتر كه عالم فانى شود خرابو انشاءاللّه
تعالى تمام مواظبت بر دوام توجه و توسل به حضرت حجّة ـ
عجلاللّ
أَللَّهُمَّ عَرِّفْنى رَسُولَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ
تُعَرِّفْنى رَسُولَكَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَكَ.
أَللَّهُمَّ
عَرِّفْنى حُجَّتَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنى
حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دينى» بوده باشد و سه سوره توحيد،
هديه به آن بزرگوار و دعاى فرج «اللهم عظم البلاء» الى
آخر ترك ننمايد.
و انشاءاللّه تمام مواظبت در دوام
طهارت ـ مهما امكن ـ و نوم بر طهارت ]= تا مىتواند هميشه
با وضو باشد و با وضو به بستر خواب رود[ و تسبيح حضرت
زهرا(عليها السلام) را وقت نوم و بعد از هر نماز واجب و قرائت
آيةالكرسى را و مواظبت بر سجده شكر را بعد از بيدارى و خواندن
آيات معهوده «ان فى خلقالسموات و الارض» الى آخر بعد از
بيدار شدن براى نافله ليل با كمال توجه به معنى و تفكر در
آن و نظر در آسمان و كواكب و آفاق را و دعاى صحيفه را
بعد از هر نماز شب ترك ننمايد.
والسلام عليكم و
رحمةالله وبركاتهفى شهر صيام سنة
1327.
target=new>http://www.al-shia.com/html/far/lib/lib-h.htm

  
نویسنده : میثم ; ساعت ۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۱/٥/٥
تگ ها :