محبت امام زمان، عليه‏السلام، كه همان محبت‏خدا
مى‏باشد (من احبكم فقد احب الله) (1) هم جنبه موضوعيت دارد
و هم جنبه طريقيت.

محبت و عشق به آن بزرگوار
موضوعيت دارد، يعنى نفس و ذات اين محبت و اظهار عشق و نياز
به آن محبوب، مطلوب و ممدوح حضرت حق است. چنانكه در
احاديث و روايات ائمه معصومين، عليهم‏السلام، از طريق عامه
و خاصه بر آن تاكيد شده است.

زمخشرى كه از
مشاهير علماى عامه و صاحب تفسير «الكشاف‏» است در تفسير
آيه: «قل لا اسئلكم عليه اجرا الا المودة فى القربى‏»
(2) اين حديث را نقل مى‏كند:

«رسول خدا فرمود:
هر كه با دوستى آل محمد بميرد، شهيد مرده است. هر كه
با دوستى آل محمد بميرد، بخشوده از عذاب مرده است.
هركه با دوستى آل محمد بميرد، توبه كار مرده است. هركه
با دوستى آل محمد بميرد، مؤمن كامل مرده است. هركه با
دوستى آل محمد بميرد، فرشته مرگ او را بشارت مى‏دهد، و
سپس منكر و نكير نيز او را به هشت‏بشارت مى‏دهند. هركه
با دوستى آل محمد بميرد، او را معزز و محبوب به سوى
بهشت مى‏برند، آنگونه كه عروس را معزز و محبوب به سوى
خانه داماد مى‏برند.هركه با دوستى آل محمد بميرد، از قبر
او دو در به سوى بهشت گشوده مى‏شود. هركه با دوستى آل
محمد بميرد، خداوند قبر او را زيارتگاه فرشتگان رحمت
قرار مى‏دهد. هركه با دوستى آل محمد بميرد، طبق سنت و
جماعت مرده است. هركه با دشمنى آل محمد بميرد، روز قيامت
در حالى وارد مى‏شود كه بر پيشانى او نوشته است: مايوس
از رحمت‏خدا   
نویسنده : میثم ; ساعت ۱:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۱/٥/٥
تگ ها :